Denge Olan Yerde, Yaşam Seni Daima Destekler
Fiziksel denge kadar, sosyal ve ruhsal dengede de aynı kural işler: Alma-verme dengesi bozulduğunda, yaşam aksar. Şu anın içinde, dengenin sesini duymayı öğren.
Genelde arkadaşlar tarafından yeni ofis hediyesi olarak hayatımızda yer edinen Newton’un denge toplarını bilirsiniz.
Bir topu geriye çekip bıraktığınızda, karşısındaki top aynı şiddette ileri fırlıyor. Fiziksel dengenin çarpıcı bir temsili. Peki ya bu denge sadece fizik dünyasına ait bir kural mı? Yoksa yaşamın tamamında işleyen evrensel bir yasa mı?
Hayatın içinde, gözle görülmeyen ama hissedilen bir denge var: Alma-Verme Dengesi.
Bir arkadaşına zaman ayırdığında, bir yabancıya gülümseyip selam verdiğinde, bir fikrini samimiyetle paylaştığında… Karşılığını illa ki görürsün. Belki hemen değil, belki aynı kişiden değil, ama sistem işler. Denge korunur çünkü yaşam bu dengeyi sever, hatta destekler.
Ben bu dengenin ne kadar gerçek olduğunu 40 yaşından sonra anladım. Gençlikte hep almak isteriz: daha fazla bilgi, daha fazla deneyim, daha fazla başarı… Ama yaş aldıkça fark ediyorsun: Aslında seni zenginleştiren şey, ne verdiğindir. Vaktini, tecrübeni, ilgini, hatta bazen sessizliğini bile verdiğinde, hayat bir şekilde sana alan açıyor. Tıpkı Newton’un topu gibi: Ne verirsen, o gelir sana.
Şu anda bu satırları okurken bile bu denge içindesin. Zamanını ve dikkatini veriyorsun. Karşılığında belki bir fikir, belki bir farkındalık alacaksın. İşte bu basit ama kudretli döngü, sosyal yaşamın, iş dünyasının, hatta ruhsal büyümemizin temelini oluşturuyor.
Zamanla şunu öğrendim: Hayatın bir alanında dengen bozulduğunda, diğer alanlar da bu dengesizlikten nasibini alıyor. Kariyerinde hep almayı hedefleyen biri bir noktada tıkanıyor; ilişkilerinde sürekli veren biri ise tükeniyor. Oysa dengeyi gözeten, uzun süre ayakta kalabiliyor.
Bir arkadaşım zamanında bana şöyle demişti:
“Hayatta üç şey için ver: Karşılıksızca bilgi, zamansız şefkat ve bilinçli dikkat.”
Bu söz içime öyle işledi ki yeni bir yola çıktığımda bu dengenin ilkelerine sıkı sıkı sarıldım. Bir stratejist ve danışman olarak girişimlere/girişimcilere sadece fikir değil; zaman, ağ ve tecrübe de veriyorum. Çünkü biliyorum ki verdikçe, daha fazlasının bana geri akması kaçınılmaz.
Now-ist felsefesi tam da bu noktada devreye giriyor. Geleceğe yönelik endişeler, geçmişten gelen pişmanlıklar…
Bunlar bizi dengenin dışına çıkarıyor. Oysa şu anın içinde yani tam da “şimdi” dengeyi kurma şansın var.
Kısa bir nefes, samimi bir “teşekkür ederim” cümlesi, bir dosta atılan mesaj…
Bunlar minik ama dengenin köprüsü olan eylemler.
Hayat sana ne veriyorsa, onu gözün gibi izle; ama senin ne verdiğine de aynı dikkatle bak.
Almak da vermek de bilinçli olduğunda bir iç huzur başlıyor. Bu huzur, senin enerjine, karşılaştığın insanlara ve hatta şansına bile yansıyor.
Unutma, Newton’un toplarından sadece biri dursa bile sistem işlemez. Hareket olmaz, ses çıkmaz yaşam da böyle işte: bir tarafın eksikse, tamamlaman gerekir. Fazlan varsa paylaşman gerekir dengeye hizmet ettiğinde, yaşam seni daima destekler.
Bugün ne verdin?
Ve ne almaya hazırsın?
Bu sorularla şu anın içine yerleş.
Cevap zaten orada.